ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΙ

Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΙΝΤΕΡΝΕΤ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

«...Η δασκαλα μας σημερα, μας ρωτησε πως περασαμε το καλοκαιρι και όλα τα παιδια ειχαν να της πουνε πολύ ωραια πραγματα από τα.......

μερη που πηγανε διακοπες εφετος, εκτος από κανα δυο, που οι γονεις τους δεν ειχανε λεφτα και δεν πηγανε διακοπες αλλα καθισανε εδώ και πηγαινανε για μπανιο με τα πουλμαν του Χαλουλου, με τα οποια πηγαινει και η γιαγια μου, όχι για να κανει μπανιο αλλα για να κανει λεει αμμολουτρα, να της περασει η μεση της που την ποναει.
Εμενα όμως η δασκαλα όταν ηρθε η σειρα μου δεν με ρωτησε γιατι ξερει, όπως το ξερουνε ολοι στη γειτονια μου, στου Γκυζη, ότι ο μπαμπας μου επεσε το καλοκαιρι από την ταρατσα της πολυκατοικιας μας και εφυγε πολύ-πολύ μακρια, πολύ πιο μακρια από εκει που μπορουν να φτασουν τα πουλμαν του Χαλουλου ή οποια αλλα πουλμαν. Αν ομως με ρωτουσε θα ειχα να της πω ένα σωρο πραγματα, γιατι πριν να φυγει ο μπαμπας μου, μας ειχανε κοψει το ρευμα και η μαμα μαγειρευε ταχα μου στο πετρογκαζι, κατι φαγητα που τα εφερνε κρυφα από την εκκλησια.

Όμως ο χαζουλιακας ο αδερφος μου, που είναι μικρος ακομα και δεν καταλαβαινει τι παναπει να ζητας ελεημοσυνη, της ειπε μια μερα, γιατι μαμα μαγειρευεις ξανα το φαγητο, αφου είναι μαγειρευμενο και η μαμα μου εβανε τα κλαμματα, επειδη νομιζε πως ουτε εγω, ουτε ο αδερφος το ειχαμε καταλαβει και νομιζαμε πως τα αγοραζε και τα μαγειρευε από μονη της, όχι πως στεκοτανε στην ουρα να παρει ένα πιατο φαί, σαν να ητανε ζητιανα.
Τοτε ομως εγω εσωσα την κατασταση και του εξηγησα του χαζου, πως η μαμα δουλευε καπου σαν μαγειρισσα και πως μαγειρευε εκει και τα δικα μας φαγητα αλλα επειδη κρυωνανε μεχρι να μας τα φερει, καθοτανε και τα ξαναζεσταινε… Και θα της ελεγα ακομα της δασκαλας, ότι ο μπαμπας μου ηταν ενας πολύ περηφανος και μορφωμενος ανθρωπος κι όταν αναγκαστηκαμε να μετακομισουμε στο σπιτι της γιαγιας, επειδη μας εδιωξαν από το δικο μας το σπιτι, δεν μπορουσε να το αντεξει, που η γιαγια τον κατηγορουσε διαρκως ότι ηταν ανικανος και ηλιθιος και τεμπελης και γι αυτό επαιρνε ένα από τα λιγα βιβλια που του ειχαν απομεινει, αφου μετα που εκλεισε το μαγαζι μας, αναγκαστηκε να τα πουλησει και πηγαινε στο παρκο, να διαβασει ολομοναχος.
Εγω όμως που τον εβλεπα να γυριζει αργα το βραδυ κατακοπος, επεφτα στην αγκαλια του και τον παρακαλουσα να μου πει τις ιστοριες που ηξερε να αφηγειται όπως κανενας άλλος και του ελεγα, μπαμπα μην δινεις σημασια που σε λεει αυτή τεμπελη, γιατι εγω δεν ξερω κανεναν αλλον ανθρωπο που να φερνει στο σπιτι του τοσες ιστοριες, αντιθετα ολοι οι μπαμπαδες των φιλεναδων μου, βαριουνται ακομα και να χασμουρηθουν όταν τελειωνουν τα δελτια ειδησεων.
Όμως κανενας δεν δινει λεφτα για να ακουει ιστοριες και ετσι ο μπαμπας μου δεν ειχε να πληρωσει το κρατος που του ζηταγε ένα σωρο λεφτα και επιπλεον δεν του εδινε ουτε το ρευμα, ουτε το νερο που φαινεται ότι ανηκουν στο κρατος και ετσι ο μπαμπας μου αναγκαστηκε να ερθει μαζι μας, να μεινουμε ολοι μαζι στη γιαγια και μπορει μεν να γλιτωσε από το κρατος, δεν γλιτωσε όμως απο τη γιαγια. Κι ακομα θα της ελεγα ότι την ημερα του δεκαπενταυγουστου που φευγουνε ολοι από την Αθηνα για να πανε σε καποια παραλια, ο μπαμπας μου εφυγε μια και καλη, για να ταξιδεψει στις παραλιες του Θεου, με εισιτηριο χωρις επιστροφη, όπως βγαζουνε οι αλβανιδες στα πουλμαν του Χαλουλου, επειδη μετα ερχονται οι αντρες τους και τις παιρνουνε με τα αυτοκινητα τους. Και θα της ελεγα επισης ότι λιγες ημερες πριν να φυγει ο μπαμπας μου διαβαζε ένα βιβλιο, που το λενε: «Ο Χριστος σταματησε στο Εμπολι» και από αυτό μου αφηγουνταν ένα σωρο ιστοριες, για παιδια σαν εμας, που ζουσανε σε καποια άλλη χωρα του κοσμου αλλα που κι εκεινα σαν εμας, ανηκαν σε έναν άλλο θεο, πολύ κατωτερο από τον Χριστουλη, ο οποιος δυστυχως δεν εχει τη δυναμη να εξασφαλισει στα δικα του παιδια ουτε ένα μπουκαλι γαλα.
Όλα αυτά θα της ελεγα της δασκαλας, αν με ρωταγε και ειμαι βεβαιη ότι θα της φαινονταν πολύ πιο ενδιαφεροντα από οσα της ειπανε τα αλλα παιδια, που εκαμαν κι αυτό το καλοκαιρι οτι καμουν συνηθως τα καλοκαιρια όλα τα παιδια του κοσμου αλλα που δεν τους περναει από το μυαλο πως το επομενο καλοκαιρι ή καποιο άλλο καλοκαιρι, μπορει και αυτά να βρεθουν σε μια θεση σαν τη δικη μου.
Όμως η δασκαλα δεν με ρωτησε και εγω δεν της ειπα τιποτα. Αλλα μετα που τελειωσαμε το μαθημα με πηρε παραμερα και με αγκαλιασε, γιατι η δασκαλα μας είναι πολύ τρυφερη και μου ειπε ότι ηθελε να μου δειξει κατι που ητανε μονο για μενα. Κατεβηκαμε μαζι στο γραφειο των δασκαλων και εκει μου εδωσε μια ωραια καινουρια τσαντα που ειχε μεσα όλα τα σχολικα ειδη και μου εξηγησε ότι αυτά μου τα εκαμαν δωρο οι δασκαλοι, επειδη ημουνα η πωτη μαθητρια της ταξης μου, την περασμενη χρονια.
Εγω δεν την πιστεψα γιατι ξερω καλα ότι η δασκαλα μου και οι αλλοι δασκαλοι ως και η διευθυντρια του σχολειου, που είναι πολυ αυστηρη και της αρεσει το κρατος, με λυποντουσαν και από λυπηση μου τα χαριζαν.
Γι αυτό γυρισα μετα και της ειπα - κυρια αμα τα ειχα αναγκη πραγματικα θα τα επαιρνα και δεν με πολυνοιαζει εμενα αν με λυπουνται, ωστοσο να ξερετε ότι τωρα πια εχουμε αρκετα χρηματα για να αγοραζουμε πραγματα και επιπλεον να πληρωνουμε και το κρατος, πόυ μας ζηταει ολοενα και περισσοτερα. Αυτο της ειπα και της γυρισα πισω την ωραια τσαντα, για να τη δωσει σε καποιο άλλο παιδι, που ισως την ειχε περισσοτερη αναγκη από μενα.
Φυσικα δεν εκατσα να της εξηγησω πως μετα που εφυγε ο μπαμπας μου, η μαμα μου που είναι πολυ ομορφη και τον αγαπουσε παρα-παρα πολύ, ουτε εκλαψε, ουτε παραπονεθηκε, ουτε εβγαλε μια κουβεντα, παρα μαζεψε λιγα πραγματα και αφου μας φιλησε εμενα και τον αδερφο μου, μας ειπε ότι θα εφευγε να βρει καποια δουλεια, για να μην ξανακουσει να της μιλαει η γιαγια μου ετσι για τον μπαμπα. Και ενώ ηταν ακομα στην πορτα, εμεις ακουσαμε τη γιαγια που ωρυονταν και της φωναζε - τρελαθηκες μωρη, τι πας να κανεις? Όμως η μαμα μου ουτε που γυρισε να της απαντησει και εκλεισε πισω της την πορτα με βροντο. Τωρα ερχεται που και που να μας δει και μας λεει πως εχει βρει μια πολύ καλη δουλεια σε μια αλλη πολη και οποτε μας επισκεπτεται τα χερια της είναι γεματα δωρα. Λεφτα μας στελνει συνεχεια και η γιαγια μας αγοραζει αρκετα πραγματα και βαζει και καποια στην ακρη, γιατι λεει οτι ετσι όπως παμε, ουτε ο διαβολος δεν θα βρισκει δουλεια σε λιγο καιρο.
Ο αδερφος μου ο μπουρδας τη ρωτησε, αν η μαμα είναι πιο εξυπνη από τον διαβολο και γι αυτο βρηκε δουλεια αλλα η γιαγια εβαλε τα κλαματα και μουρμουρισε πως η μαμα μας αναγκαζεται να καμει χειροτερα πραγματα κι από τον διαβολο, για να μας στελνει αυτά τα λεφτα, να πληρωνουμε το κρατος, που ειπαμε ότι τα θελει όλα δικα του και δεν δινει δεκαρα για το τι αναγκαζεται να καμει ο κοσμακης για να τα βρει…
Όχι, δεν της τα ειπα αυτά, γιατι δεν μου αρεσει να κουβεντιαζουνε τη μαμα μου, ανθρωποι που δεν εμαθαν ποτε ποσο ερωτευμενη ητανε με τον μπαμπα μου και ποσο ξετρελαινονταν να της αφηγειται και αυτηνης ιστοριες και πολλες νυχτες περιμενε να αποκοιμηθω εγω, για να παρει αυτη τη σειρα της να τον ακουει… Ομως νομιζω πως η δασκαλα μου τα ξερει όλα αυτά, οπω ς τα ξερουνε ολοι στη γειτονια του Γκυζη και ισως να ξερει και περισσοτερα από μενα, γιατι όταν της ειπα ότι χαρη στη μαμα μου εχουμε αρκετα λεφτα και δεν μου χρειαζεται η τσαντα, γυρισε αλλου το προσωπο της και δακρυσε.
Κι εγω την τραβηξα από το μανικι και της ειπα – μην κλαις κυρια, γιατι μπορει ο Χριστος να σταματησε στου Γκυζη, εγω ομως θα συμεχισω και θα παω παραπερα. Ακομα και αν είναι να το κανω σαν τη μαμα μου…»
Για την αναμεταδοση: Λευτερης Πανουσης… ΝΑΙ ΡΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΚΛΑΨΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΛΑΙΝΕ!!!!!! Ἔκλαψα, πραγματικά φοβάμαι, ὄχι τὸ μέλλον, μὰ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ποὺ δὲν ἔχουμε τὴ δύναμη νὰ λυτρώσουμε τὴ Πατρίδα καὶ νὰ δώσουμε μιὰ ἐλπίδα στὰ παιδιά μας. Ντροπή μας!!!!!!!!!!
apo http://kastorass.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5513.html?spref=fb

Σχηματισμός και λειτουργία των ομάδων.

1.Διαμόρφωση συμβολαίου: το συμβόλαιο βγάζει τους μαθητές από τον παθητικό ρόλο και του ζητά προσωπική εμπλοκή, αξιοποιεί τις προσωπικές του εμπειρίες, συναίσθημα, συνυπευθυνότητα κλπ.

2.Επιλογή: προτείνουμε στα παιδιά να κοιταχτούν και μετά να διαλέξουν ένα συμμαθητή τους που τους είναι λιγότερο γνωστός και θέλουν να τον γνωρίσουν περισσότερο. Μ’ αυτή την επιλογή ενθαρρύνουμε την αξιοποίηση του συναισθήματος και συνδέοντας «αγνώστους» καλλιεργούμε τη βάση για τη συνοχή.

3. Δυάδα: προτρέπουμε τα ζευγάρια να μετακινηθούν σε όλη την τάξη και να επιλέξουν ένα χώρο όπου θα καθίσουν σε δύο καρέκλες ,ο ένας απέναντι από τον άλλο, ώστε να βλέπονται, σε απόσταση η μία δυάδα από την άλλη. Κατ’ αυτό τον τρόπο αναδύεται η αυτορρύθμιση της ομάδας και η οικειότητα μεταξύ τους.

4.Γνωριμία: προτείνουμε να μιλήσουνε, ο ένας στον άλλο, για κάτι προσωπικό, καθημερινό και απλό, όπως οικογένεια, παιχνίδια που τους αρέσουν, τι δεν τους αρέσει κλπ. Συνήθως ανακαλύπτουν ομοιότητες που τους συνδέουν και δεν τις περίμεναν. Μ’ αυτό τον τρόπο το κάθε άτομο εκφράζεται και υπηρετείτε η αρχή της αναφοράς και του σεβασμού του «προσώπου».

5. Έμφαση στη θετική εμπειρία: να εκμυστηρευτούν αυτό που τους αρέσει πιο πολύ απ’ όλα.

6.Τετράδα: η κάθε δυάδα να διαλέξει μια άλλη δυάδα με το ίδιο κριτήριο (την πιο «άγνωστη»). Προτείνουμε στην τετράδα να οριοθετηθεί από τις άλλες ομάδες και να συγκεντρωθεί στη δική της συναλλαγή.

7. Παρουσίαση: το κάθε μέλος της τετράδας να παρουσιάσει το ταίρι του όπως το γνώρισε όταν ήταν ζευγάρι.

8.Ολομέλεια: κάθε τετράδα να επιλέξει, να παρουσιάσει και να μοιραστεί με όλα τα παιδιά κάποια στοιχεία της δικής της ομάδας. Συμβολικά μπαίνουν σε διαδικασία μοιράσματος μεταξύ ατόμου-δυάδας-μικρής ομάδας-ολομέλειας και επίσης ακούγονται όλες οι φωνές.

9.Ονομασία ομάδας: «υπογράφουν», με όποιο τρόπο επιλέξει η τετράδα (ζωγραφιά, γράψιμο κλπ) σ’ ένα χαρτί και διαλέγουν ένα όνομα. Η υπογραφή, ενισχύει την ευθύνη σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Το όνομα ή «παρατσούκλι» προκαλεί χαλάρωση, γέλιο, οικειότητα. Έτσι θα παρουσιάζει κάθε ομάδα το έργο της στην ολομέλεια, με τον εκπρόσωπο που θ’ αποφασίσει.

10.Σύνδεση ομάδων-κλείσιμο: υπογραμμίζουμε τη συμβολή κάθε ομάδας στο συνολικό έργο (project, θέμα, δραστηριότητα κλπ) και αναδεικνύουμε τη σύνδεση και τη συμπληρωματικότητα της μιας με την άλλη. Συνδέουμε τον γενικότερο στόχο της ομάδας τάξης με το έργο και τα μηνύματα των μικρών ομάδων. Βασική αρχή: όλοι είμαστε χρήσιμοι, όλοι συνδεόμαστε στο ομαδικό γίγνεσθαι.

Οι ομάδες δεν είναι στατικές. Η διαμόρφωσή τους εξαρτάται από το «τι θέλουμε να κάνουμε». Κάθε φορά συζητάμε στην ολομέλεια τον κοινό σκοπό, συναποφασίζουμε το συμβόλαιο και ανάλογα με τους επιμέρους αλλά και τον τελικό στόχο διαμορφώνονται οι ομάδες. Πριν το συμβόλαιο μπορούν να τίθενται τα παρακάτω ερωτήματα στην ολομέλεια αλλά και στη μικρότερη ομάδα:

Α. «τι προσδοκώ εγώ απ’ αυτή την εργασία;»

Β. «τι προσδοκά η τάξη από μένα;»

Γ. «τι προσδοκώ εγώ από τον εαυτό μου στα πλαίσια αυτής της εργασίας;»

Από τα μέσα της χρονιάς όταν τα παιδιά θα έχουν αποκτήσει οικειότητα με τη λειτουργία των ομάδων και θα έχουν γνωριστεί καλύτερα θα μπορούσαμε να κάνουμε ομάδες με τη βοήθεια του κοινωνιογράμματος και να ανατροφοδοτήσουμε την εκ/κή διαδικασία με τα αποτελέσματα του κοινωνιογράμματος.

Καλή επιτυχία !

apo Ελένη Αναστασοπούλου

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΗΛΙΚΙΑ 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Θέλω τον παππού και τη γιαγιά κοντούς

Θεέ μου, σε παρακαλώ

τον παππού μου να κοντύνεις,

και γιαγιά πολύ ψηλή

στα παιδιά μη δίνεις.

Εύκολα θέλω να φτάνω

τον παππού και τη γιαγιά,

να μπορώ να τους χαϊδεύω

τ΄ άσπρα, κάτασπρα μαλλιά.

Ο παππούλης κι η γιαγιούλα

θέλω να ΄ναι πιο κοντά.

Όχι να ΄ναι αυτοί στα ύψη

κι εγώ τόσο χαμηλά.

Θέλω να μαστε ίσια, ίσια

και να παίζουμε μαζί.

Έτσι πιο όμορφη θα νιώθω

τη ζωή.

Γι’ αυτό άκουσέ με, Θεέ μου,

κάνε τους και τους δυο κοντούς.

Αυτό πάει να πει γιαγιούλα

και γλυκός γλυκός παππούς.

Διαβάζουμε αφίσες

ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΕΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΑΚΙ ΜΟΥ

ΥΛΙΚΑ:Ένα κομμάτι κανσόν (λευκό, ανοιχτό μπλε, ανοιχτό κίτρινο, ή άλλα χρώματα),ένα κομμάτι

κανσον στο χρώμα του δέρματος για το χέρι,ψαλίδι,κόλλα,μαρκαδόροι ή τέμπερα.

Σχεδιάζουν την παλάμη τους και την κόβουν

κόβουν πράσινες λουριδες κανσον και τις κολλάνε στην παλάμη

τυλιγουν τα δακτυλα γύρω απο τα κοτσάνια και τα κολλάνε

κολλανε και τα λουλουδάκια και ειμαστε έτοιμοι.

Φτιάχνουμε αφίσα
Τα παιδιά απαντάνε τι τους αρέσει να κάνουνε με τον παππού και την γιαγιά και τι δώρο θέλουνε να κάνουνε στους παππούδες τους,στην συνέχεια βρίσκουν,κόβουν και κολλάνε εικόνες δημιουργώντας μια αφίσα

Κάρτες για τον παππού και την γιαγιά

Στην μπροστινή πλευρά κάνουν αποτύπωμα με το χεράκι τους με τέμπερα και σχεδιάζουν ένα κοτσάνι με φύλλα ώστε να μοιάζει σαν λουλούδι

Στην μεσαία σελίδα στην μια πλευρά ζωγραφίζουν τους παππούδες και τις γιαγιάδες και στην άλλη γράφουμε ένα μικρό ποιηματάκι για την τρίτη ηλικία και έτοιμη η κάρτα μας

9 2/θεσιο Νηπιαγωγειο Καστοριας

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ-ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ-ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

Οκτώβριος

Τα χαλκώματα αγοράζει

και τα φύλλα όλα σκεπάζει .

Με το σάκο του στον ώμο

τριγυρίζει μες στο δρόμο .

Όπου ο Οκτώβρης κι αν αγγίζει

το τοπίο κοκκινίζει .

Ως και τ’ Αη – Δημήτρη το άτι

από μπρούτζο ένα κομμάτι .

Στα χρυσάνθεμα πατάει ,

βρέχει , αστράφτει όπου περνάει .

Με την πρώτη ανατριχίλα

πέφτουν χάλκινα τα φύλλα .

Ρένα Καρθαίου

Ο Οκτώβριος ή Οκτώβρης, ή Οχτώβρης, η Τρυγομηνάς (νησιώτικα Αιγαίου και ποντιακά) είναι ο δέκατος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 31 ημέρες. Επειδή το πιο σημαντικό δώρο του Οκτωβρίου στους γεωργούς είναι οι πολλές βροχές του, γι’ αυτό σε πολλά μέρη ονομάζεται «Βροχάρης», αλλά και μήνας της σποράς, εξ ου και τα ονόματα «Σποριάτης», «Σποριάς» και «Σπαρτός». Ηταν ο τέταρτος μήνας του αττικού έτους. Ονομάστηκε Πυανεψιών από τα ιερά Πυανέψια ή Πυανόψια, εορτή προς τιμήν του Απόλλωνα. O Οκτώβριος αρχίζει την ίδια ημέρα του χρόνου με τον Ιανουάριο, εκτός από τα δίσεκτα έτη. Τυχερό λουλούδι του μήνα είναι η καλέντουλα και τυχερό πετράδι το οπάλιο.

Ο Οκτώβριος είναι η εποχή με τα πρωτοβρόχια και τα χρυσάνθεμα, που βαφτίστηκαν αϊδημητριάτικα και στην Κύπρο οχτωβρούδια. Είναι η εποχή που πρωτανθίζουν τα κυκλάμινα σε πλαγιές και βράχια, όπως τόσο χαρακτηριστικά τραγουδάει ο Γιάννης Ρίτσος: «Κυκλάμινο, κυκλάμινο, στου βράχου τη σχισμάδα/ που βρήκες χρώματα κι ανθείς, που μίσχο και σαλεύεις;».
Η μεγάλη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, στις 26 του μήνα, έχει δώσει στον Οκτώβριο την προσωνυμία «Αι-Δημητριάτης» ή «Αι-Δημήτρης». Όπως μας αναφέρουν οι Στράτος Θεοδοσίου και Μάνος Δανέζης: «Η γιορτή αυτή, που θεωρείται από το λαό μας ορόσημο του χειμώνα, συνδυάζεται με τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου στις 23 Απριλίου. Στο γεωργικό καλαντάρι οι δυο αυτές γιορτές αποτελούν τις χρονικές τομές που χωρίζουν το έτος σε δυο ίσα μέρη, στο χειμερινό και στο θερινό εξάμηνο αντίστοιχα».
Τον ίδιο αυτό μήνα γιορτάζεται και η μνήμη του Ευαγγελιστή Λουκά, στις 18 Οκτωβρίου, ο οποίος εκτός του τρίτου Ευαγγελίου συνέγραψε επίσης και τις Πράξεις των Αποστόλων. Ο Λουκάς, όμως, είναι επίσης γνωστός και ως ιατρός, αλλά και ως ζωγράφος, «καθώς σ’ αυτόν αποδίδεται η ιστόρηση των παλαιότερων και αυθεντικών προσωπογραφιών της Θεοτόκου».
Ο μήνας, πάντως, αρχίζει με την εορτή του πολιούχου των Αθηνών, του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη στις 3 του μήνα. Όπως αναφέρει ο Γιώργος Ζωγραφίδης: «Όταν ο Απόστολος Παύλος κατέβηκε από το βήμα του Αρείου Πάγου, δεν φαίνεται να πέτυχε τίποτα το σπουδαίο. Μπορεί η ομιλία του, όπως τη διασώζουν οι Πράξεις των Αποστόλων, να θεωρήθηκε αργότερα καταστατικό κείμενο για τη σχέση του χριστιανισμού με τον ελληνισμό, όμως δεν έκανε καλή εντύπωση στους Αθηναίους. Δυο-τρεις μόνο τον πλησίασαν, γιατί πίστεψαν στα λόγια του, και ανάμεσά τους κάποιος Διονύσιος Αεροπαγίτης…». Κι ενώ τα κείμενα που αποδίδονται σ’ αυτόν ήταν σημαντικά, «γι’ αυτό άλλωστε συνεχίζουμε να τα διαβάζουμε με αδιάπτωτο ενδιαφέρον και σήμερα», εντούτοις γράφτηκαν πιθανότατα το 520 από έναν χριστιανό μοναχό συριακής καταγωγής, ο οποίος χρησιμοποίησε νεοπλατωνική γλώσσα και θεωρίες.
Αλλά ο Οκτώβριος συνδέεται επίσης στενά και με τρία σημαντικά ορόσημα της πρόσφατης ιστορίας μας. Όπως μας περιγράφει η Μαρίνα Πετράκη:

«Η νικηφόρα είσοδος στη Θεσσαλονίκη στις 26 Οκτωβρίου 1912 μεταμόρφωσε την αμελητέα Ελλάδα σε υπολογίσιμη δύναμη. Η απόρριψη του φασιστικού τελεσίγραφου στις 28 Οκτωβρίου 1940 συμπύκνωσε σε μια λέξη την ομοψυχία και αγωνιστικότητα που στήριξαν, πέρα από κάθε ελπίδα και απελπισία, τον αγώνα στα βουνά της Αλβανίας, στις πόλεις και την ύπαιθρο της κατεχόμενης Ελλάδας. Η απελευθέρωση της Αθήνας στις 12 Οκτωβρίου 1944 πυκνώνει συμβολικά το πέρασμα από τον εφιάλτη του εξανδραποδισμού στις προσδοκίες, και τις διαψεύσεις, του μεταπολεμικού κόσμου μας».

Άη Δημητράκη μου, μικρό καλοκαιράκι μου.
Αν βρέξει ο Οκτώβρης και χορτάσει η γη, πούλησ' το σιτάρι σου και αγόρασε βόδια.
Αν δε βρέξει, ας ψιχαλίσει, πάντα κάτι θα δροσίσει.
Αν δε βρέξει, πώς θα ξαστερώσει;
Αν δε χορτάσει ο Οκτώβριος τη γη, πούλησε τα βόδια σου και αγόρασε σιτάρι.
Άσπορος μη μείνεις, άθερος δε μένεις.
Βαθιά τ' αυλάκια να φουντώσουνε τα στάχυα.
Δεύτερο αλέτρι, δεύτερο δεμάτι.
Μακριά βροντή, κοντά βροχή.
Ο καλός ο νοικοκύρης, ο λαγός και το περδίκι, όταν βρέχει χαίρονται.
Οκτώβρη και δεν έσπειρες καρπό πολύ δεν παίρνεις.
Οκτώβρης και δεν έσπειρες, σιτάρι λίγο θα 'χεις.
Οκτώβρη και δεν έσπειρες λίγο ψωμί θα πάρεις.
Οκτώβρη και δεν έσπειρες, οκτώ σακιά δε γέμισες.
Οκτώβρης και δεν έσπειρες οκτώ σωρούς δεν έκανες.
Οκτώβρης και δεν έσπειρες, οκτώ σπυριά δεν κάνεις.
Οκτώβρη και δεν έσπειρες, τρία καλά δεν έκαμες.
Οκτώβρης βροχερός, Οκτώβρης καρπερός.
Οκτώβρης-Οκτωβροχάκης το μικρό καλοκαιράκι.
Όποιος σπέρνει τον Οκτώβρη, έχει οκτώ σειρές στ' αλώνι.
Τ' άη - Δημητριού, τι είσαι 'σύ και τι 'μαι εγώ λέει το νιο κρασί στο παλιό.
Τ' Άη Λουκά σπείρε τα κουκιά.
Τα σταφύλια τρυγημένα και τα σκόρδα φυτεμένα.
Τον Σεπτέμβρη τα σταφύλια, τον Οκτώβρη τα κουδούνια

Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΑΡΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ

ΥΛΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΕΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΜΑΣ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΜΑΡΙΑΣ ΔΡΑΓΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΟ BLOG http://xwrapaidiwn.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html (ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΤΥΠΩΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ ΜΕΤΑΒΕΙΤΕ ΣΤΟ BLOG ΤΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ)

ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ ΜΑΣ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ